Oprócz tego, że jestem oazą [ niech będzie – oazą spokoju] to jeszcze wszystko wybaczam.

Wybaczam:

• kruszenie wszystkiego co da się pokruszyć
• rozrzucanie zabawek w promieniu 3 metrów

• wpuszczanie 'statków’ [zazwyczaj resztek wafli ryżowych] do mojej śniadaniowej cyber-herbatki
• zostawianie śladów śliny na moich wymuskanych powierzchniach płaskich ;-)
• namiętne łamanie kredek do oczu
• zapełnianie pieluchy niespodzianką po minucie od jej zmiany
• esy-floresy na ubraniach, a to po pomidorowej, a to po marfefce
• obrywanie liści ziołom wszelkim
• chlipanie ze łzami w oczach i brak chęci do konsumowania dóbr odżywczych
• rozlewanie płynów wszelakich
• kwękanie i włosów moich wyrywanie
• …

Macierzyństwo zdecydowanie uczy mnie cierpliwości. I powinnam być za to wdzięczna :-)

Wybaczam bo Cię kocham Dziabągu Mały ;-) W końcu jestem tą oazą spokoju, no nie?

Jak zawsze – czekam na Wasze komentarze na samym dole wpisu.