Czy macie podobnie jak ja? Że za każdym razem, gdy przygotujecie obiad, który składa się m.in. z ziemniaków, to później z tą zbyt dużą ilością ziemniaków bujacie się przez następny dzień, w rezultacie czego wyrzucacie je, bo nie macie nigdy pomysłu co z nimi zrobić? ;-)

Taka właśnie ze mnie kuchareczka niereformowalna i średniozaawansowana ;-) Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie walczyła ze swoim marnotrawstwem, co też od paru tygodni czynię. ;-)

Przepis na to cudo nie tylko wykorzystuje ziemniaki [śmiało mogą być te z dnia wczorajszego, te wczorajsze wystarczy lekko zblendować, jeśli są twarde], ale również twaróg i kaszę gryczaną, które w naszej wybrednej familii nie są zjadane ze smakiem, gdy podam je na talerzu osobno. Wyhodowałam stado cwanych dzieciaczków, a teraz muszę walczyć z ich nawykami ;-) Nie poddam się, oj nie!

Pieróg to jest majstersztyk. Jedzony na Podkarpaciu na śniadanie i na obiad, a nawet jako przekąska, w moim domu serwuję jako dodatek do obiadu. Polewam go później syto jogurtem naturalnym gęstym, i mam danie pierwszej wody!

Powiem Wam tylko parę zdań na temat tego podkarpackiego wynalazku, którego prosty skład można łatwo wytłumaczyć. Za dawnych czasów, kiedy rodziny żywiły się tym, co gleba urodziła, nie było przepisów rodem z Francji. Jedzono to, co było akurat w sezonie, a ziemniaki w sezonie były zawsze, bo jak nie młode, to stare się jadło. Kaszę gryczaną się jadło, mającą mnóstwo wartości odżywczych a była tania. Twaróg również, który świetnie uzupełniał dietę w wapń i był w miarę dobrze dostępny u tych rodzin, które miały krowy pasące się za gankiem.

Do wykonania pieroga biłgorajskiego potrzebujecie: