Dwa tygodnie temu dostałam naprawdę przejmującego maila od jednej z Czytelniczek. Udzieliła mi zgody na to, abym poruszyła na forum jej dylemat. Domyślała się, że nie jest zapewne jedyną, która boryka się z tym ciężkim dla niej problemem.
Z drobnymi korektami i skróceniami to list od Anki:
„[…] Jestem z moimi dziećmi 24 godziny na dobę. Staram się jak tylko mogę, aby dzieciaki chodziły szczęśliwe, czyste i najedzone. Cholernie mi ciężko czasami, bo trafiam na mur. Nie mam nikogo do pomocy. Chciałabym rozwijać swoje pasje, a mam ich kilka. Ale na ich rozwijanie poczekam, dam radę. Chciałabym móc czasami odreagować poza domem. Choćby idąc z nim na kilkugodzinną randkę, sam na sam. Choćby wyjeżdżając na kilka dni całą czwórką nad jezioro.Gdziekolwiek, tak naprawdę, aby się zresetować. Choćby kochając się z nim, tak jak kiedyś, pod osłoną nocy, z tym takim niesamowitym dreszczykiem, którego nie czułam już od lat kilku. Ale on nie ma takiej potrzeby. Od kiedy są dzieciaki, on nie ma w ogóle potrzeby przebywać ze mną. Randkować, chodzić na spacery z nami, wspólnie gotować, jeść razem posiłki. On nie ma ochoty spędzać ze mną czasu, rozumiesz to? Jemu wystarczy jak od czasu do czasu spotka się z kumplem, albo pojedzie do swojej rodziny. […]
A ja bym czasami chciała, aby się domyślił. Wystarczyłby nawet ten wpół zwiędły kwiatek od niego bez okazji. Tak po prostu. Albo śniadanie zrobione do łóżka. Albo randka przy świecach, jednogodzinna taka. Wiesz. Byle tylko w winie razem usta zamoczyć i zjeść przystawkę, wspólnie trzymając się za ręce, jak kiedyś. Ty masz to u siebie czy też tęsknisz za tym?
Czy ja za dużo wymagam? Powiedz mi, Magda. Czy ja jestem jakaś szurnięta, że próbuję inicjować w nim takie drobne gesty? Staram się na każdym kroku. Być trochę spontaniczna, na ile sił i wystarcza. Bo dzieci mam bardzo absorbujące. Cholera no, staram się jak mogę.
Chciałabym czasami, aby się domyślił. Dostrzegł we mnie kobietę, jak kiedyś potrafił. Zabrał na spacer. Wziął na ręce i dał całusa. Tak bardzo tęsknię za tym. Czy to oznacza, że to schyłek naszej relacji? Jak mam nim wstrząsnąć?
[…]”
I oto co jej odpowiedziałam, również w skrócie:
„Anka, nie, nie jesteś szurnięta. Ja też marzę o randkach we dwoje. Ja też chciałabym dostawać kwiaty bez okazji. Też tęsknię za tymi drobnymi gestami. Za weekendem daleko od tego, co mam na codzień.
I takich jak my są zapewne tysiące, których codzienność dociska do parteru. Bo obowiązki. Bo mąż daleko. Bo pomocy brakuje. A może i funduszy nie ma. Które chciałyby wskrzesić w związku to, co pomału gaśnie, albo zmienia formę, bo i tak można. […]
Mężczyźni mają w sobie tę dziwną, niezrozumiałą dla mnie cechę, która uspokaja ich ego, gdy ktoś próbuje wzbudzić w nich dodatkowe zaangażowanie. W przeciwieństwie do nas, kobiet, nie widzą w sobie licznych wad, a raczej skupiają się na tych zaletach, które często niestety po latach trochę mniej wyraźne się u nich stają. Choć nie znikają, to słabną. W naszych oczach, tak jakoś. I vice versa, pewnie, niestety.
Mężczyźni w swoim prywatnym lustrze uchodzą za ideały, tak mi się wydaje i tak ja to widzę.
I te nasze „chcenia”, te drobne gesty, których nam tak cholernie brakuje, za fanaberie uznają.
Za dziwne życzenia.
Bez sensu prośby.
Zachcianki i w ogóle.
A to, że my chciałybyśmy, aby oni się domyślili, to żadna fanaberia, przecież.
Takie drobne gesty jak ten Ankowy zwiędły kwiatek, o którym pisała. To przecież bułka z masłem. Wystarczyłoby, aby on o tym pamiętał. Kwiaciarnie ma przecież za rogiem, wracając z pracy. To obok niej kupuje codzienną prasę.
I ta randka we dwoje też jest możliwa, gdyby on tylko miał taką potrzebę. I zorganizował im te dwie godziny, jak potrafi zorganizować pół dnia, aby auto wypolerować.
I ten weekend za miastem też nie jest nie do przeskoczenia, przecież. Skoro potrafi czasami spędzać pół dnia za kółkiem w poszukiwaniu śrubki jednej, aby półkę w warsztacie dokręcić.
I ja tak sobie myślę, że jest na więcej. Tych z zachciankami. Fanaberiami. I może warto werbalizować te nasze myśli? Głośno rozmawiać i egzekwować? I inicjować? O ile na mur nie trafimy i niezrozumienie. O ile.
Byle nie! :-)
Powodzenia!







