marzec 2017
2 lata temu, dokładnie w marcu 2017 roku spędziłam kilka dni z moim Juniorem w szpitalu. O powodzie naszego pobytu może innym razem.
Takie sytuacja jak nasza, czyli pobyt na szpitalnym SORze a później pobyt na oddziale pediatrycznym i kontakt z różnymi przypadkami, dały mi wiele do myślenia. Nie skłamię, jeśli powiem, że tamte dni zmieniły mnie cholernie. Raz, że zderzyłam się z prawdą na temat kruchości i ulotności życia, a dwa że zaczęłam w końcu doceniać, że pal licho całą resztę – to zdrowie jest najważniejsze!
Nie chcę popadać w truizmy i zalatywać wydumanymi gadkami, bo to zupełnie bez sensu a ja dzisiaj nie o tym.
Chcę po prostu powiedzieć, że to właśnie teraz w szpitalu dowiedziałam się o najbardziej toksycznej substancji, jaką kiedykolwiek ktokolwiek może za friko zafundować swojemu dziecku, w dodatku zupełnie nieświadomie. A jedna z pielęgniarek powiedziała nawet, że nie tyle nieświadomie co w wyniku „głupoty i braku pomyślunku”. Nie sposób się z tym nie zgodzić.
Ale do rzeczy. Byłam świadkiem kiedy na oddział została przyjęta matka z córką, a właściwie to córka z matką jako jej opiekunem. Całkiem sympatyczne dwie kobiety. Dopóki nie usłyszałam kilku zdań miałam wrażenie, że był to klasyczny przykład fajnej relacji matki z córką. Na zewnątrz sympatyczne, mucha nie siada. A w środku?
– Czemuż to nie wzięłaś sobie tamtych gaci jak Ci mówiłam?
– Gdybyś mnie słuchała to nie musiałabym z Tobą tutaj pedałować na pogotowie.
– Gdzieś Ty miała rozum dziewczyno, że założyłaś takie obcisłe jeansy?
– Po co Ci ten telefon?! Odłóżże go i chociaż udawaj, że jesteś chora. Po coś mnie tu przywlokła?
– Ciekawe jak Ty zaliczysz ten sprawdzian z matematyki, jak teraz musimy ślęczeć tutaj bez sensu?
– Umyłaś w ogóle te włosy? Ta grzywka taka przyklapnięta. Ty chcesz wyglądać jak człowiek?
– Jak Cię zapytają, co Ci dolega, to nie jąkaj się, tylko mów składnie i wstydu mi nie rób.
I tak do usrania! Mama dziewczyny tak się rozkręciła w tych swoich wywodach, że zapomniała chyba, że wszyscy słyszą te jej utyskiwania i uszom nie wierzą. Zafundowała swojej nastoletniej córce wykład i rzucała wiązanką bzdur po to chyba tylko, aby sobie pokłapać w szpitalu i dać do zrozumienia swojemu dziecku, że cokolwiek robi, to jest do bani.
W końcu, po ponad godzinie tej toksycznej tyrady, jedna z pań pielęgniarek nie wytrzymywała chyba i rzuciła niby do mnie a niby do wszystkich:
– Mam wrażenie, że ktoś tu pomylił oddziały. Zamiast być na pediatrii, to powinien pójść na toksykologię…
I to był strzał w dychę! Matka z uporem maniaka fundowała swojej córce regularną porcję toksyn i kretynizmów, po to tylko, aby dobić dziewczynę, zgnieść jej poczucie własnej wartości, zahamować ją we wszystkim, w czym bierze udział, a jej jakiekolwiek starania zniżyć do poziomu przedszkolnych błędów. Przecież tak łatwo się ludzi tłamsi, a tak trudno dodać im skrzydeł, bo to drugie wymaga nie tylko inteligencji ale i odrobiny empatii….
Mam cały czas w głowie obraz tej dziewczyny, która pokornie przyjmowała na klatę te pomyje rzucane w jej stronę. Z minuty na minutę coraz bardziej posępniała. Tak po ludzku zrobiło mi się jej szkoda, bo mogłam się tylko domyślać, jak matka ją truję w domu. Szpitalna prezentacja jej możliwości to była zapewne tylko przystawka z całego szerokiego menu… Podeszłam w pewnym momencie do dwóch kobiet i zagadałam grzecznie, że w takich momentach trzeba dziecko swoje wspierać a nie rzucać dziwnymi aluzjami. Nie wiem, czy dotarło do mamy dziewczyny. Wzrok był raczej mętny na moją uwagę..
Obiecałam sobie, że będę się miała na baczności i przypilnuję samą siebie, aby kolokwialnie nie strzelać z d…py do moich dzieci, po to tylko aby sobie pokłapać dziobem. Tyle mówi się o prawidłowym żywieniu, o aktywności fizycznej, a zapomina się często o tym, co jest siłą dziecka: pewność siebie i chęć zdobywania świata. Najgorsze, co może zrobić rodzic, to sprowadzać swoje dziecko do parteru, być zródłem toksyn, a później dziwić się, że w dorosłym życiu dziecku coś nie wychodzi.
A może nie wychodzić choćby dlatego, że nikt nie dał mu prawdziwych filarów, aby mogło stać niezłomne w dorosłości.. Wspierajmy, motywujmy, dopingujmy po to, aby później obserwować piękne kłosy i obfite plony, które sami podlewaliśmy i z dumą przyglądaliśmy się ich wzrastaniu… :-)
P.S. Jeśli udało się Wam zobaczyć dzisiejszy post, zostawcie po sobie ślad na Facebooku czy w komentarzu ❤ Jeśli macie ochotę puścić go dalej w świat – z góry dziękuję! :*







