Myślałam, że te mity na temat ciąży i macierzyństwa pochodzą od nas samych, czyli matek. Że to my jesteśmy głównym powodem obecnej sytuacji, do której zalicza się m.in. wybitnie błędny pogląd na temat karmienia piersią i benefitów z tym związanych.
Tymczasem sytuacja wcale nie jest taka różowa, jak by się nam mogło wydawać i jestem prawie pewna, że to nie tylko my kobiety, matki jesteśmy winne tego, że bywamy atakowane bez względu na to, czy karmimy butelką czy też piersią. W dużej mierze to niestety środowisko pielęgniarsko-lekarskie powiela bzdurne mity i próbuje przekonać kobiety do rzeczy, które w ogóle nie mają odzwierciedlenia w wytycznych sugerowanych chociażby przez Światową Organizację Zdrowia. Nie mówiąc już o praktyce, która weryfikuje wszystko, z czym przyjdzie się nam matkom i kobietom zmagać. Dlatego wytyczne wytycznymi, ale praktyka pokazuje nam, gdzie nasze miejsce w szeregu.
Ale do rzeczy, bo zapędzę się za daleko i nie dojdę do sedna. Mam wrażenie, że najwięcej do powiedzenia w kwestii karmienia piersią, bo o tym chcę dzisiaj napisać, mają zazwyczaj lekarze i pielęgniarki, którzy zatrzymali się na wytycznych mniej więcej z początku drugiej połowy minionego wieku. I za jasną cholerę nie chcą pójść dalej. W dupie mają to, że świat, wiedza i znajomość zachowań ludzkich idzie do przodu. Negują w ogóle publikacje zagraniczne, które często wskazują prawidłowe trendy i sugerują właściwą ścieżkę. Zamiast tego kurczowo trzymają się tego, czego nauczyli się kiedyś i nie chcą pójść dalej. Co zresztą za moment rozwinę, bo jestem na świeżo po totalnym szoku w jednej z najbardziej renomowanych placówek w kraju, gdzie głupota i niewiedza części personelu mnie poraziła.
Ponieważ w temacie karmienia byłam po jednej i drugiej stronie barykady, doszłam do wniosku, że mogę w miarę obiektywnie ocenić to, jak wygląda sprawa karmienia piersią i karmienia mieszanego. Jako matka dwójki dzieci, których początek drogi mlecznej był wybitnie wyboisty, mogę powiedzieć tylko jedno – z tym naturalnym karmieniem bywa pod górkę! Moje maluchy były na początku karmione butelką. Mimo moich wielkich chęci, starań i wypruwania sobie flaków o karmienie naturalne, moje dzieci nie współpracowały. Na nic zdała się pomoc doradców laktacyjnych, którzy mogli tylko rozłożyć ręce. Pierwszy Syn miał problem z chwytaniem brodawki a moja znikoma ilość mleka nie pomagała w tym, aby on chętnie próbował. Dopiero po dwóch miesiącach przepełnionych zrezygnowaniem, potem, krwią, bezsennymi nocami, nieustanną walką z laktatorem udało się moją laktację rozhulać tak, że i syn później zaskoczył. Co nastąpiło dopiero w trzecim miesiącu! Z drugim ancymonem były podobne problemy i ssanie piersi wyszło mu dopiero, gdy miał prawie trzy miesiące. Nie każdy ma tyle siły, determinacji i mocy przerobowych, aby walczyć do końca, jak np. ja to robiłam. Doskonale rozumiem, że niektórzy poddają się. Ja takich momentów, w których padałam na pysk i wypruwałam sobie flaki za te cenne mleczne krople, miałam setki! Wiem, natomiast że czasami po prostu nie da się wytrzymać tej presji i nie wystarcza sił o naturalne karmienie. Ja to doskonale rozumiem, bo byłam o milimetry od poddania się! Więc, gdy ktoś mi pieprzy, że każda kobieta musi karmić piersią to powiem jedno – nie, kurfa. Nie każda musi i nie każda będzie. I to niekoniecznie z jej własnego wyboru! Po prostu czasami okoliczności nie sprzyjają i pozostaje nam sięgnąć po flaszkę z mieszanką. Sorry, ale byłam o krok od tego i aż dziwne, że nie skończyło się u nas 100% karmieniem mlekiem sztucznym z moim pierwszym i drugim synem.
A teraz przykład z drugiej „mańki”!
Mój drugi Syn ma już półtora roku, a my nadal jesteśmy typem „KP” (czyli karmimy się piersią, chociaż na dniach planujemy odstawianie). Smak mieszanki mój Syn zna, bo dla mojej wygody i ze względu na to, że jestem aktywna zawodowo, zdecydowałam, że kiedy ja jestem to Syn jest karmiony piersią, a kiedy mnie nie ma albo karmić z jakiejś przyczyny nie mogę – to dostaje „flaszkę”. Ale do rzeczy!
Kiedy lekarka w Szpitalnym Oddziale Pediatrycznym pieprzy mi w żywe oczy głupoty, to mam ochotę wydrukować jej te wszystkie strony publikacji medycznych i naukowych, których nie przeczytała a do jasnej cholery powinna była je przeczytać! Bo nie zatrzymujemy się erze kamienia łupanego, psze państwa drodzy lekarze czy pielęgniarze, a douczamy się, bo taki jest obowiązek każdego, którego profesja wymaga dokształcania we własnym zakresie. Obowiązek, który polega na informowaniu a nie powielaniu bzdur, którymi karmicie kobiety – Wasze pacjentki!
Siedziałam sobie na krześle z moim Teośkiem. Na kolanach rogal do karmienia. Na rogalu leży on a obok niego moja pierś i on do niej przyssany. Podchodzi lekarka i zaczyna gęgolenie:
– Taki duży i jeszcze na cycku? Za dłuuuugooo!
– Że WTF? – nie pamiętam nawet co jej na początku odpowiedziałam, bo byłam w szoku jakbym ducha zobaczyła. Kobiecina tą bzdurą zaskoczyła mnie bardziej niż mój M., który czasami kupi mi bukiet kwiatów bez okazji ;-) Ale kochany jest tak czy siak, więc mu wybaczam! ;-)
– Taki chłop duży a Pani karmi? Tam już nie ma mleka. To tylko woda. Proszę sobie odpuścić. Nie trzeba się przytulać przy piersi. Niech Pani sobie odpocznie. Przecież kroplówkę dostaje.
– Pani tak na poważnie? Dziecko odwodnione, właśnie pije mleko i uspokaja się przy okazji, bo miało dzień pełen wkłuć i niepotrzebnych wrażeń, a Pani mówi, że zna się na rzeczy? Kto Pani takich dyrdymał naopowiadał? Chyba nie Światowa Organizacja Zdrowia?
– Wam młodym to się przewraca w głowach! – zawinęła chodaki i poszła sobie. Pewnie, że mogłam grzeczniej. Ale i tak powiedziałam to najdelikatniej, jak mogłam.
Psia mać, bo inaczej chyba się nie da! Jak krowie na rowie! Światowa Organizacja Zdrowia zaleca karmienie piersią przez 6 pierwszych miesięcy życia. Po szóstym miesiącu dieta dziecka powinna zostać rozszerzona o owoce i warzywa, które stanowią uzupełnienie jego diety. Natomiast ŚOZ mówi też o tym, że warto karmienie piersią kontynuować do ukończenia przez dziecko 2 lat lub dłużej. W piersiach mamy nie ma wody, jak to mówią niektórzy. Tam jest pełnowartościowy zestaw wielu cennych składników, a jego skład można śmiało sprawdzić w naukowych publikacjach medycznych.
I do wykucia na blachę, cytowane ze strony naszego Ministerstwa Zdrowia:
” Wyłączne karmienie piersią przez okres pierwszych 6 miesięcy życia dziecka jest najlepszym rozwiązaniem dla dziecka i celem, do którego należy dążyć, ale częściowe karmienie piersią, jak również krótszy czas karmienia piersią również są cenne. „
Czyli nawet jeśli nie karmiłyśmy długo, bo nastąpiły np. komplikacje, to każda kropla mleka matki, była cenna! I możecie być z siebie dumne! :-)
” Lekarze powinni szanować wybór kobiet, które rezygnują z karmienia piersią ze względów innych niż medyczne, informując je jednocześnie o ryzyku zdrowotnym związanym ze sztucznym karmieniem oraz upewniając się, że matki są świadome konsekwencji zdrowotnych i ekonomicznych takiego wyboru.”
Nie wszystkim kobietom dane jest karmić piersią. Byłam o krok od tego i wiem, co mogłyście przechodzić! Przypadków jest tyle, ile jest kobiet na świecie. To że nie karmimy naturalnie nie znaczy, że nasze dzieci będą mniej szczęśliwe! Będą równie szczęśliwe jak dzieci karmione mlekiem matki :-) Niech każda kobieta dokonuje wyboru najwłaściwszego dla siebie i swojego dziecka. Kropka. Nic nam do tego, jak kto decyduje.
” Po wprowadzaniu pokarmów uzupełniających Europejskie Towarzystwo Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci ESPGHAN zaleca kontynuację karmienia piersią tak długo, jak długo jest to pożądane przez matkę i dziecko. „
Czyli wara z tymi bzdurnymi tezami o tym, że po szóstym miesiącu w piersiach mamy jest woda. Niech każdy karmi tak długo, jak uzna to za stosowne! Ja nikomu do piersi nie zaglądam i tego samego oczekuję od innych.
Moje piersi, moja sprawa! A od środowiska medycznego oczekuję co najmniej poprawnej znajomości zaleceń, a nie powielania głupot! Piąteczka! ;-)







