Nie znałam Jej. Ale znałam Jej głos. Znaliśmy Jej śmiech.

Wydawać by się mogło, że razem znaliśmy jej sposób patrzenia na świat. Przez pryzmat trafnych puent, dobrego humoru i braku najmniejszego zadęcia wtedy gdy nie musiała odgrywać roli, jaka była jej pisana. A była w niej najlepsza.

Dziś coś we mnie pękło. A nieczęsto coś we mnie pęka i każe się zatrzymać na dłużej.

Bo czasem wystarczy jedno zdanie, jedno imię – i robi się cisza.

Nie taka zwykła. Taka… inna. Taka, co rozsadza klatkę piersiową.

Musiałam dać sobie chwilę, by poukładać myśli. Uwierzyć w to, w co głowa uwierzyć nie mogła dzisiejszego ranka.

I nagle się chce bardziej.

Mocniej kochać.

Mniej się złościć.

Zjeść razem śniadanie.

Wyłączyć telefon.

Powiedzieć „chodź”, zanim będzie za późno.

Bo …– nie wiemy, ile mamy czasu.

I może to oklepane, może już wszyscy o tym pisali, ale dziś ja też chcę to powiedzieć. Nie odkładajmy życia. Nie czekajmy na idealny moment. Nie wierzmy, że zdążymy wszystko.

Nie zdążymy. Ale bądźmy tu i teraz, najgłębiej jak tylko się da.

Bo kto wie, czy spotkamy się razem jutro?

Tego nie wie nikt.