Są sytuacje, w których nie mogę powstrzymać panicznego śmiechu i zastanawiam się, jak to możliwe, że niektórym mężczyznom (miałam napisać „człowiekom”, jak to mawia mój czterolatek) odrobinę się w głowach chrzani, bo inaczej tego nazwać nie można.
Kiedy napisała do mnie Madzia, zdębiałam. Ale to doszczętnie zdębiałam i nie wiedziałam, czy mam wyrzucić komputer przez okno z tego wkurzenia, czy może powinnam jednak wybrać się do tego Szczecina na spotkanie z niejakim Sebastianem, który jest królem dyskotek, dyskontów i panem życia. Rozkochanym w sobie, zajebistym męskim rusałkiem, który powinien taplać się w basenowym brodziku, raz po raz przykrywając swój mięsień piwny nadmuchiwanym różowym flamingiem, symbolem jego nieskończonej męskości.
Otóż Sebastian, jak się okazało, to tupeciarz. Ale to nie byle jaki tupeciarz. To typ, na widok którego dostałabym prawdopodobnie gęsiej skórki, moczyłabym się w nocy (ze śmiechu) i nie wiedziałabym, czy mam się śmiać, czy płakać.
Dlaczego jestem taka okrutna dla tego osobnika?
Otóż Król Sebastian powiedział Magdzie (swojej żonie), że (uwaga!):
– On już nie może na nią patrzeć, bo roztyła się w ciąży tak, że jedyne, na co mu przychodzi ochota, to wymioty, kiedy ją widzi.
I zagroził, że albo ona się za siebie weźmie, albo nie będzie miał wyjścia i będzie musiał oglądać się za innymi kobietami, na których widok nie ma odruchu wymiotnego. Prawda, że bezczelny?! :D Połączenie głupoty z bezczelnością działa na mnie jak płachta na byka, daję słowo!
Magda przyznała się w swoim mailu, że przytyła w ciąży ponad 20 kilogramów i ze względu na cukrzycę, której się nabawiła w ciąży i poważne problemy hormonalne, nie jest w stanie zejść z 70 kilogramów, czyli jej obecnej wagi. Magda przyjmuje hormony, chodzi na terapię i stara się racjonalnie odżywiać, ale jak to powiedział lekarz, ona potrzebuje jeszcze dużo czasu, aby dojść do siebie i do formy. Waga na razie stoi w miejscu. Na domiar złego do nadwagi doszedł jeszcze trądzik i cholernie trudno jest jej samej patrzeć na siebie, ale głęboko wierzy, że przyjdzie moment, w którym wszystko wyjdzie na prostą.
Magda zapytała mnie, co ona ma robić, bo czuje się w tym związku, jakby była pomiatana i sprowadzona do tego, że jako kobieta powinna „wyglądać”, a nic innego się nie liczy. Podobno zawsze układało im się w związku świetnie, jednak odkąd ona zaszła w ciążę, jej partner zaczął patrzeć na nią z obrzydzeniem a wyzwiskom, obelgom i komentarzom na temat jej wyglądu nie ma końca.
Co napisałam już Magdzie – szczerze Ci kochana współczuję! Szczerze współczuję Ci tego, że dostajesz od mężczyzny kopniaki, podczas gdy on w tym momencie powinien Cię wspierać, co pomogłoby Ci w walce z tym, z czym chcesz walczyć, a wiem, że łatwo nie jest!
Szczerze Ci współczuję, ze trafiłaś na ograniczonego typa, który – jak sama napisałaś – wygląda jak Benny Hill pod koniec swojej kariery, a jego piwny brzuch mógłby śmiało posłużyć za stolik kawowy w niejednej osiedlowej kawiarni. Madzia, łączę się w bólu z Tobą i nie wiem, jak to możliwe, że facet, który widzi Twoje defekty, nie widzi, że sam wygląda i zachowuje się jak patafian!
Zwiewałabym od takiego, gdzie pieprz rośnie. Tym bardziej, że facet podobno w ogóle nie poczuwa się do bycia ojcem i zajmowanie się dwójką dzieci traktuje jak przykry obowiązek, z którego wymiguje się na każdym kroku.
Drodzy patafianie (że tak sobie pozwolę zaciągnąć), którym się wydaje, że kobieta Wasza po porodzie ma obowiązek wyglądać dobrze, a Wy już możecie wyglądać jak kolokwialne Mietki spod budki z piwem. Zatroszczcie się o swoje sześciopaki, prężcie muskuły! Spuśćcie powietrze i pokażcie, jacy Wy jesteście zajebiści! Zanim zaczniecie wymagać od swoich kobiet szybkiego powrotu do formy po ciąży, to wyglądajcie jak ci panowie, którzy na okładkach pism w stylu Men’s Health prężą swoje naoliwione ciała! Wy chyba nie macie za sobą żadnej ciąży, połogu i wahań hormonalnych, także skoro tak bardzo niektórym z Was przeszkadza waga Waszej kobiety, Wy pokażcie, co robiliście ze swoim czasem i ciałem, aby wyglądać jak pierwszorzędne ciasteczka.
Zanim zaczniecie wymagać od innych, zacznijcie wymagać od samych siebie.
Wspierajcie zamiast dołować. Motywujcie zamiast sprowadzać do parteru. Zrozumcie, że ciąża to dla kobiety czas wielu wyrzeczeń. Czas, w którym Wasze kobiety poświęciły często swoje ciało, figurę i zdrowie po to, aby Wasze dziecko mogło zdrowo i bezpiecznie się w ich łonie rozwijać.
Tylko ograniczeni umysłowo mężczyźni nie potrafią zrozumieć, że każda kobieta potrzebuje po ciąży nie tylko czasu, aby dojść do siebie, ale i wsparcia mężczyzny, który wtedy powinien stać za nią murem.
Tyle w temacie!
PS. Będę wdzięczna, jeśli uda się Wam zostawić ślad po sobie na FB, gdy przeczytacie dzisiejszy post :-)







