Pomyślałam sobie, że to czas chyba najwyższy, żeby wyjaśnić niektórym, dlaczego bywają dni kiedy jako matka trójki moich dzieci postanawiam opuścić wraz z nimi naszą jaskinię i wyjść „do ludzi”.
Właściwie to moglibyśmy się zamknąć w czterech ścianach, a pieluchy i żarcie dowozić kurierem, a spacery praktykowalibyśmy w obrębie przedpokoju i łazienki, ale wyobraźcie sobie, że moje dzieci się w domu nudzą. No takie to są osobniki, że jak w chacie będą siedziały całe życie, to najprawdopodobniej unicestwią i chatę i swoich rodziców.
Dlatego my z naszymi dziećmi musimy (i chcemy) wychodzić. To znaczy musimy zebrać się w sobie w pewnym momencie i stawić czoło sytuacji zwanej ubieraniem dzieci i przygotowaniem do wyjścia z jaskini. A ponieważ jest już ciepło to i jest łatwiej, i dzieciaki też mniej sikają (z racji ładnej pogody więcej wypacają:P), co bezpośrednio przekłada się na czas poświęcony na to „wychodzenie”.
I całkiem niedawno, dni temu parę, postanowiliśmy wyjść z naszej jaskini. Najpierw mieliśmy jechać do miejsca jakiegoś odludnego, wszak krzyki i wrzaski dzieci podobno są bardzo passe, szczególnie w miejscach publicznych, gdzie lemingi patrzą na nas jakbym była co najmniej sołtysem, który chce swoim kombajnem rozjechać ścieżkę doprowadzającą do kościoła. Jednak dzieci na moje pytanie o brzmieniu:
– No to gdzie idziemy na spacerek?!
Odpowiedziały:
– Tam, gdzie jest dużo lemingów.
No dobra. Żartuję :D Starszak powiedział coś w stylu:
– Chcę popatrzeć na te duże bańki mydlane a później chcę zjeść pizzę.
Czyli jednak „do ludzi” moje dzieci zechciały iść. I wyobraźcie sobie, że nie oponowałam, wszak ja i moje dzieci też jesteśmy ludźmi i dlaczegóż byśmy nie mieli się międzygatunkowo i dyfuzyjnie powymieniać wspólnie oddychanym powietrzem, prawda?
Nie sądziłam, że matka z trójką dzieci jest chyba postrzegana jak jakiś poniekąd intruz, który zabierze metry kwadratowe, tlen i święty spokój. To znaczy mogłam się domyśleć, że tak właśnie może być, że my trochę jesteśmy jakby niemile widziani, ale nie sądziłam, że tak bardzo. Chociaż może przesadzam.
Najpierw pooglądaliśmy na krakowskim rynku te duże bańki mydlane. Radości i pisków nie było końca, bo to dla maluchów wielka atrakcja złapać taką bańkę i ją przebić paluchem. A później z racji tego, że dzieci zgłodniały, to udaliśmy się na obiecaną pizzę.
Za trzecią próbą udało nam się znaleźć wolny stolik w restauracyjnym ogródku i pani kelnerka trochę jakby wywracając oczami przyniosła a moją prośbę też krzesełko dla juniora, który gdy jest ograniczany takim krzesełkiem, to zachowuje się jak na nasz gatunek przystało. Wracając do Pani kelnerki: pewnie nie wywracała oczami, tylko tak mi się przewidziało i nie powiedziała szeptem do drugiej coś w stylu: „kurwa, znowu dzieci”. Ja pewnie po prostu miałam jakieś przesłyszenie, a może się takowe zdarzyć po wyczerpującym dniu z dzieciakami.
Mimo potencjalnych przeszkód usiedliśmy przy wskazanym stoliku a ja poleciłam moim dzieciom studiowanie karty po cichu, co o dziwo im się udawało. Pokazali paluchem, że chcą pizzę z serem. Ja zamówiłam sobie z szynką parmeńską i czekamy. Chłopcy zniecierpliwieni. Ja trochę też, bo z 10 obiecanych przez kelnerkę minut zrobiło się 20 minut czekania, ale daliśmy radę. Chłopcy zajęli się pałaszowaniem, ja karmieniem młodej. Matka je zawsze zimne, wiadomka :D
I nagle Junior odzywa się:
– Mama, ja nie mogę jeść. Ja chcę baldzio kupę!
Zbladłam. No zajebiście. Ta przy piersi. Ten chce kupę i melduje o tym przy tym całą restaurację. Do syta. Ale spinam się sobie, polecam synowi cierpliwość i melduję, że zaraz pójdziemy do toalety. Syn trzyma się w ryzach. Robi minę taką, że ta kupa chyba naprawdę jest bliżej niż dalej.
– Mama, bardzio kupę chce mi się. – słyszę znowu.
Juz wstaję. Chowam bufet. I nagle pani na oko lat 35 się odzywa z pretensją. Bardzo ładna z wydatnymi ustami i panem, który obok też był bardzo ładny. Umięśniony taki, że w sumie strach się bać koło niego przechodzić. Zdrowy byk, znaczy się. Potężny i taki, że obroniłby swoją księżniczkę.
– On tak musi na głos?! Jak ja akurat jem?!! – mówi bardzo ładna pani do mnie i do syna.
– To obrzydliwie, tak przy jedzeniu! – dodaje.
Strasznie się pani podirytowała i minę miała taką, jakby zaraz miała zwrócić tą prosciutto di parmę z rukolą na wierzchu, która powchodziła jej między górne dwójki i trójki.
Już chciałam przepraszać i ramionami wzruszyć na znak, że nie poradzę, że chłopaka mojego ciśnie dwójeczka. Pani zniesmaczona. Pan zniesmaczony i naprężył jakby triceps, miałam takie wrażenie. Otworzyłam usta na znak przeprosin, chyba nawet zdążyłam przeprosił, ale w przemowie wyręczył mnie pan w starszym wieku, który zupełnie bez pardonu zapytał na całą restaurację:
– A Pani się za przeproszeniem nigdy srać za dzieciaka nie chciało przy jedzeniu właśnie, żeby zrobić miejsce na drugie danie? No nie do wiary!
My pozamiatani. Pani pozamiatana. Pan, ten z muskułami, też pozamiatany. Cisza nastała.
Zatem po jaką cholerę pcham się z dziećmi do miejsc publicznych? Żeby nauczyć ich, jak w takich miejscach powinni się zachować. Praktyka przy rodzica bacznym obserwowaniu czyni mistrza.
Ale również żeby były odważne i stawiały czoło każdej sytuacji, i by nigdy się nie obawiały, że mogą być wśród ludzi niemile widziani.
Każdy był kiedyś dzieckiem, nie zapominajmy!
P.S. Jeśli udało się Wam zobaczyć dzisiejszy post, zostawcie po sobie ślad na Facebooku czy w komentarzu ❤ Możecie też go podać dalej. Dziękuję! :*







