post archiwalny I 2017
Trochę w ramach noworocznych podsumowań i odrobinę pod wpływem kilku komentarzy, w których niektórzy dziwili mi się „jak mogę robić tak a nie inaczej, skoro powinno się robić tylko tak, jak robią oni” ;-), doszłam do wniosku, że czas postawić kawę na ławę.
Nie ukrywam, że jestem bardzo ciekawa Waszych wyborów i „grzeszków”, których nie żałujecie, a może nawet popełniacie je wielokrotnie, z premedytacją i w nosie macie, co powiedzą inni. Jakiś czas temu, niedługo po narodzinach mojego pierwszego syna, doszłam do wniosku, że w nosie mam to, co pomyślą inni. Życie jest od tego, aby je przeżyć po swojemu i dokonywać wyborów najlepszych dla nas w danej sytuacji.
Co więcej – życie jest na tyle krótkie, że nie warto robić rzeczy wbrew sobie, aby zadowolić jedynie innych i to na krótko. Wyzbyłam się wyrzutów sumienia, które niepotrzebnie mnie martwiły, kiedy moje otoczenie robiło wielkie oczy, gdy zrobiłam coś tak czy inaczej.
No to lecimy! ;-)
1. Cholernie się cieszę, że nie mieszkam ani z moimi teściami ani z rodzicami.
Jakiś czas temu było dość blisko sytuacji, w której mieliśmy zamieszkać obok jednych z nich. Bardzo się cieszę, że do tego nie doszło. Nie dlatego, że mam coś przeciwko którejkolwiek osobie, ale uważam, że jest świetnie, kiedy odwiedzamy się raz na jakiś czas i nasze spotkania są raczej odświętne a nie codzienne. Ja jestem dość trudną w pożyciu osobą, chadzam swoimi ścieżkami i ponad wszystko potrzebuję au-to-no-mii! Próby narzucania swojego zdania nawet dyskretne męczyłyby mnie, tymczasem ja wolę być „na swoim” bo mam swobodę, o którą od zawsze zabiegałam.
Sama wyprowadziłam się z domu w wieku 18 lat, co zapowiadałam moim rodzicom odkąd skończyłam 14 lat, i to była jedna z najlepszych decyzji mojego życia. To odświeżyło wtedy nasze kontakty i naprowadziło nasze relacje na dobre tory.
A teraz wolę dmuchać na zimne i czytając niektóre Wasze historie z teściami w tle cieszę się, że jest, jak jest. Swoje 4 ściany są nie do przecenienia ;-) Wiem, że niektórzy z Was chwalą sobie mieszkanie ze swoją rodziną, bo nie ma zgrzytów a jest pomoc przy dzieciach. Rozumiem, to jednak nie dla mnie.
2. Bezczelnie korzystam z kojca dla dzieci :D
Niedobra ja! ;-) Pisałam kiedyś o tym [tutaj], że kojec dla dziecka, takie drewniane ogrodzenie długości ok. 4-5 metrów, jest dla nas wybawieniem. Jest ono w naszym salonie i to jest taka dedykowana przestrzeń dla naszego juniora. Tam są jego zabawki, stolik, krzesełko. Kiedy gotuję obiad, mam chłopaka na oku i nie muszę się martwić, że coś znowu knuje w swoim pokoju, który jest znacząco oddalony od kuchni i nie mogłabym go wtedy mieć na oku.
Albo, gdy potrzebuję skorzystać z toalety, też mogę go w nim zostawić, aby choć na chwilę odreagować w samotności. Tak, taka samotność jest luksusem :D
Niektórzy takie kojce nazywają więzieniem i oskarżają mnie o to, że ograniczam dziecku zdolności poznawcze. Tiaaaaa :D Moje chłopaki [nawet starszak!] lubią ten kojec, który przez większość dnia jest i tak otwarty, a one aż do niego lgną. Co znaczy tyle, że go lubią :P
3. Cieszę się, że mieszkamy w Polsce!
Jakiś czas temu wisiało nad nami widmo przeprowadzki do Stanów. Co prawda dla większości naszych znajomych, taka informacja była niesamowita i mogliby lecieć tam już-teraz w podskokach. Tak my modliliśmy się niemalże, aby jednak sytuacja się zmieniła, i byśmy mogli zostać w Polsce.
Ja już swoje na obczyźnie odmieszkałam i chociaż wokół mnie byli wtedy sami świetni ludzie, to uważam, że nikt nie zrozumie Słowianina tak jak drugi Słowianin ;-) Z perspektywy czasu wiem, że związki z obcokrajowcami też mi nie służyły. I mimo że moja znajomość angielskiego była ponadprzeciętna i porozumiewałam się bez przeszkód, tak powrót do Polski uznałam za świetną decyzję.
Wiem, że część z Was na obczyźnie odżyła. I to jest cudowne, czego Wam gratuluję! Ja lepiej czuję się w Polsce, co oczywiście zawsze może się kiedyś zmienić. Jak pokazuje nam zmieniająca się sytuacja naszego kraju – przyszłość tutaj czasami może nie wydawać się zbyt pewna, niestety.
4. Świetnie, że nie czekałam dłużej z drugim dzieckiem.
Nasza rodzina była w lekkim szoku, kiedy oznajmiliśmy im, że spodziewamy się drugiego dziecka. Nasz starszak miał wtedy półtora roku. Nie zapomnę ich twarzy, kiedy przyjechaliśmy z nowiną :D Była radość, ale pewnie również strach, czego nie dało się nie zauważyć. Pewnie biedni bali się, czy damy sobie radę :D
Naprawdę, cieszę się, że nie zwlekaliśmy z drugim dzieckiem, jak to miałam kiedyś w planach. W chwili obecnej mamy już dwójkę kumatych brzdąców i myślimy o trzecim.
P.S. Jeśli kiedykolwiek przyjedziemy do naszych rodziców z informacją o kolejnej ciąży, to od razu podsunę im najpierw wygodny fotel i szklankę wody :D
5. W końcu mówię to, co myślę.
Kiedyś byłam bardziej nieśmiałą niewiastą i kolokwialnie to ujmując „dygałam się” podejmować decyzje. Asertywność nie była moją mocną stroną. A teraz? Teraz biada tym, którzy wejdą mi w drogę, bo czasami koszę tuż przy ziemi i nie czaję się nic a nic.
Życie od razu stało się prostsze a i ludzie z dziwnymi zamiarami jakby naturalnie się wykruszyli. Polecam! ;-)
6. Cieszę się, że bloguję!
Wiecie, ile razy miałam blogowanie rzucać „w cholerę”, bo negatywne komentarze albo czasochłonność tego zajęcia, albo totalny brak wiary w siebie, dawały mi w dupę? Najbardziej mnie chyba demotywowały teksty w stylu: „A czym się zajmujesz? Blogujesz? Fajnie, no fajnie. Nie no, suuuper. I jak długo zamierzasz blogować? A nie myślałaś o jakimś poważniejszym zajęciu?” :D
Zaparłam się, bo ja naprawdę kocham robić to, co robię. Kocham ludzi, uwielbiam kobiety i udowodniłam przede wszystkim sobie, że podążanie za swoimi marzeniami o stworzeniu pozytywnej społeczności kobiet [mężczyźni też już tutaj są – panowie, świetnie, że się coraz częściej ujawniacie!], to była właściwa droga. A przede wszystkim była to moja droga i wara od oceniania, czy to poważne czy niepoważne zajęcie ;P Mi daje cholerną radość. Koniec, kropka :-)
7. Jak dobrze, że odsiewałam ziarno od plew i poczekałam na mojego Męża!
Pamiętam, gdy kiedyś moja babcia zasiała we mnie ziarno staropanieństwa i szybko doprowadziłam ją do pionu. Po kolejnym nieudanym związku, kiedy to część mojej rodziny zdążyła się już do faceta przyzwyczaić, ja dziękowałam mu za wspólny czas i nadal uparcie szukałam, przesiewałam, selekcjonowałam.
Doszłam do wniosku, że życie mogę spędzić tylko z facetem, którego pokocham i będziemy niczym alfa i omega. Ja potrzebowałam emocji, temperamentu, stawiania mnie do pionu. I teraz dopiero to wszystko mam! Wcześniej to były tylko namiastki.
Dlatego wiem już, że warto czekać na właściwą osobę a nie cumować przy pierwszej lepszej przystani.
I na koniec moje ulubione [!]:
❝ Co cię obchodzi, co mówią obcy ludzie, jeśli sama czujesz się szczęśliwa? To twoje życie. Tylko ty zapłacisz za swoje błędy i tylko ty zyskasz na swoich trafnych decyzjach. Pamiętaj o tym. ❞
– Reyes Monforte
P.S. Jeśli udało się Wam zobaczyć dzisiejszy post, zostawcie po sobie ślad na Facebooku czy w komentarzu ❤ Jeśli macie ochotę puścić go dalej w świat lub nie chcecie zgubić informacji w nim zawartych możecie go udostępnić – z góry dziękuję! :*







