Kiedy kilka miesięcy temu przełamałam się i przyznałam Wam, że pod moim serduchem rośnie sobie mała, kochana istotka, a co za tym idzie ja po raz trzeci będę mamą, przepełniała mnie ogromna radość i jednocześnie … strach!
Radość, bo spełniało się właśnie moje małe marzenie o powiększeniu naszej rodziny, a strach ponieważ jednocześnie bardzo się bałam dzielić radością, która może okazać się bardzo krucha. Same doskonale wiecie, jeśli nie na swoim przykładzie, to na przykładzie wielu innych kobiet, że nie dla wszystkich ten cudowny czas kończy się we właściwym momencie. Czasami bywa przerywany niespodziewanie i nie tak jak byśmy sobie tego życzyli :(
Dlatego z jednej strony tak bardzo chciałam podzielić się moją nowiną, a z drugiej strony tak bardzo bałam się urazić te z Was, które w sercu macie pewne rany, o których trudno głośno rozmawiać…
Doszłam jednak do wniosku, że nie będę robiła z ciąży żadnej tajemnicy, choć na początku chciałam ją zostawić tylko dla siebie. Pomyślałam sobie, że i Wy podzielicie moją radość choć czasami pewnie gram niektórym z Was na nerwach moimi niestandardowymi wynurzeniami na blogu [ z czego doskonale sobie zdaję sprawę, żeby nie było! ;-) ].
Kiedy po jednym z USG okazało się, że na świat przyjdzie dziewczynka, a co za tym idzie nie będę miała w domu trzeciego chłopca, a dziewuchę, moja radość na chwilę zamieniła się w niedowierzanie, a za moment ucieszyłam się, że chłopcy będą mieli pole do popisu, aby radzić sobie również na dziewczyńskim polu! :-) Mój Mąż był wniebowzięty, bo on zawsze marzył o małej córeczce, która biegałaby mu między nogami i zalotnie machała kitkami ;-)
Termin porodu miałam wyznaczony na drugi tydzień stycznia. Był tylko orientacyjny, bo niestety z racji moich bardzo nieregularnych cykli i braku miesiączek za nic nie udało się brać pod uwagę ostatniego dnia miesiączki, co zazwyczaj jest punktem zaczepnym przy określaniu daty naturalnego porodu. U mnie niestety poród naturalny nie wchodzi w grę (problemy ze spojeniem łonowym), ale cesarkę miałam zaplanowaną na 2018 rok, okolice 10 stycznia.
Tymczasem po ostatnim USG i wyliczeniach mojego lekarza już wiem, że nasza mała iskierka urodzi się jednak jeszcze w 2017 roku! A nie w 2018, który wydawał mi się tak wybitnie odległy!
Jestem umówiona na operację zaraz po świętach, tuż przed Sylwestrem, także w Nowy Rok wkroczymy już całą naszą piątką! :-)
Dopiero teraz do mnie dochodzi, że to już, za momencik tak naprawdę. Jutro mam zaplanowane pakowanie torby do szpitala, bo przy poprzednim porodzie torbę pakowałam w skurczach nie wierząc, że zaczęły mnie wzywać wcześniej niż termin zapowiadanej cesarki! :D
P.S. Młoda waży 1500 gramów! Ja ważę trzy tony! A imienia jak nie było, tak nie ma! :D Trzymajcie kciuki, żebym dotrwała w dwupaku do końca grudnia! Tyle jeszcze mam do zrobienia! :-)







