Do całkiem niedawna byłam piękną-żwawą-dwudziestokilkuletnią dziewczyną, która miała już jedno dziecko i planowała kolejne. W wieku trzydziestu lat miałam już [albo tylko?! ;-)] dwóch synów.
Przyznam zupełnie szczerze, że przed poznaniem mojego Męża nie sądziłam, że macierzyństwo kiedykolwiek będzie mi dane. Nie czułam mięty do posiadania potomstwa, nie wspominając o tym, że nie było na horyzoncie konkretnego kandydata, który nadawałby się na partnera, a przy okazji i ojca moich dzieci.
Gdzieś tam w duchu zaczęłam się godzić z myślą, że zostanę starą panną, która świadomie zdecyduje się na zapłodnienie in vitro. Nie śmiejcie się. To były moje rzeczywiste myśli. Dylematy dostającej od życia zdrowo w tyłek dwudziestoczteroletniej dziewczyny. Całe moje szczęście, zupełnie serio bez wazeliniarstwa, spotkałam mojego obecnego Męża i poszczęściło nam się, bo mamy dwóch cudownych chłopaków. Ale ja nie do końca dzisiaj o tym. Chociaż jestem blisko tematu, który za moment poruszę.
Nigdy, serio, nigdy nie myślałam w kategoriach: „Hola chicca! Do trzydziestki muszę mięć dwójkę dzieci!”. Nie to, że takie myślenie uważam za złe. Ja po prostu nie stawiałam sobie granic ani tego typu deadline’ów, i nie planowałam dzieci w charakterze jakiegoś projektu do zrealizowania, na który daję sobie czas do „wtedy i wtedy”. Choć pewnie zmieściłam się w średniej krajowej porodowej ;-) Zdaję sobie sprawę, że takie planowanie może mięć wg niektórych sens. Jak ktoś planuje międzynarodową karierę i buja się po światowych uniwerkach, doktoryzuje się, uderza do korporacji i takie tam. To wtedy macierzyństwo można określić jako pewnego rodzaju stop-over, który warto zaplanować.
No więc reasumując ten akapit i zmierzając za moment do następnego: dla mnie jest to zupełnie bez znaczenia, czy jestem ryczącą dwudziechą, trzydziechą czy czterdziechą. Czuję się młodo, mam mnóstwo energii [z małymi wyjątkami] i mogłabym góry przenosić. Cieszę się, że mam dwóch synów i chciałabym mieć kiedyś trzecie dziecko. Kiedy? Najchętniej poczekałabym jeszcze kilka lat z takich trochę egoistycznych i rozwojowych pobudek. Marzy mi się weekend tylko we dwoje, spokojniejsze wakacje, wreszcie przespane noce, może kiedyś wakacje w stylu romantico, a wiadomka, że dzieciaki na zostawienie ich z rodziną muszą być w miarę odchowane. Z drugiej jednak strony za długo to ja czekać nie mogę, bo [przeczytaj ten post], mnie i mojego Męża dzieli niemała różnica wieku.
Tydzień temu byłam z młodym w przychodni. Stoimy przy recepcyjnym okienku i czekamy na jakieś dokumenty. Zaraz za nami stoi kobieta z dzieckiem [mniej więcej trzylatkiem], której postura wskazywała na kolejne maleństwo w brzuchu. Wyglądała pięknie! Uroda w stylu Monici Bellucci. Klasa sama w sobie. Biła od niej niesamowita świeżość i ogrom energii [której na marginesie tego dnia mi właśnie brakowało]. Śmiała się i żartowała ze swoim synkiem. Patrzyłam na nią tak trochę z ukrycia. Wiecie, pojawiają się w pobliżu nas czasami takie osoby, że nie można od nich oderwać wzroku. Próbujecie być dobrze wychowani ;-) i nie chcecie zerkać, ale wzrok sam Was pcha do spoglądania w ich stronę. Ja nazywam takich ludzi „z wewnętrznym magnesem”. Wybitnie przyciągają wzrok!
Kiedy już kolejną minutę na nią zerkałam, to w pewnym momencie spotkałyśmy się wzrokiem. Poczułam zew śmiałości i zdecydowałam się powiedzieć jej o tym, co tam kołacze się w mojej głowie. Tym bardziej, że to były same pozytywy! Podeszłam, pewnie cała zarumieniona i powiedziałam szeptem:
– Nie mogę oderwać od Pani wzroku. Proszę mi wybaczyć, starałam się zapanować nad tym, ale za nic mi się nie udało. Wygląda Pani w ciąży tak pięknie i świeżo, że aż zazdroszczę tego pięknego stanu! – i obie w tym momencie uśmiechnęłyśmy się do siebie. Nagle, po tych kilu moich zdaniach nieskładnie wypowiedzianych i rumieńcach w kolorze buraczkowej czerwieni, moja rozmówczyni powiedziała coś, co mnie zamurowało totalnie.
– Pani Magdo, czytam Pani bloga. To mi teraz głupio, że nie podeszłam, ale zerkałam na Panią i Pani synka i zastanawiałam się, czy to wypada tak w przychodni podchodzić i gratulować bloga. Agnieszka jestem. – uścisnęłyśmy sobie dłoń i zamieniłyśmy jeszcze kilka prywatnych zdań. A na koniec Agnieszka dodała coś, o czym my, kobiety, powinniśmy pamiętać, w chwilach matczynego zwątpienia i wtedy, gdy macierzyństwo odkładamy na później.
– Wiesz, Magda. Ja mam 40 lat. Mam osiemnastoletniego Syna, przy którym byłam chyba najbardziej wystraszoną dwudziestoletnią mamą. Nigdy nie czułam się tak spokojna, pewna siebie i na właściwym miejscu, jak właśnie teraz…
Skonfrontowałam to pierwsze wrażenie, które na mnie wywarła i naszą rozmowę i byłam już pewna, że bycie „młodą mamą” to nie metryka, to stan umysłu! ♥







