post archiwalny, październik 2017
Obiecałam sobie, że tym razem będzie inaczej. Że choćbym ledwo chodziła, nie mogła usiąść na tyłku, walczyła z laktacją, miała oczy na zapałki i nie miała czasu nawet posmarować kromki chleba masłem (rzucając na nią tylko pospiesznie plasterek szynki), to po tym porodzie zrobię w końcu coś, o czym po każdym porodzie zapominałam.
Zapominałam na amen!
Wiecie, jak za każdym razem wyglądały moje powroty ze szpitala po porodzie? Zakładałam moim szkrabom jakieś wyjściowe ciuchy, w stylu „dyżurne śpiochy na wypasie”. Z wypielęgnowanymi pupami, świeżymi pampersiakami ładowałam chłopców do fotelika samochodowego, który wręczałam z ulgą mojemu małżonkowi, i żwawym ruchem opuszczałam teren szpitala nie mogąc doczekać się przekroczenia progu naszego mieszkania.
Sama zakładałam na tyłek ulubione i powycierane już na maksa ciążowe legginsy, zarzucałam na nie jakąś tunikę, która przykrywała co trzeba. Zarzucałam na siebie jakiś płaszcz i niczym bagienna rusałka zmierzałam w stronę naszego domu w kuśtykających podskokach czując wszystkie szwy, które mi zafundowano.
Kiedy już przekroczyłam próg naszego mieszkania, to wpadałam w wir machinalnie robionych czynności. Przywitanie się z najstarszym synem. Pokazanie mu nowego członka rodziny.
A za chwilę następował klasyczny poporodowy standardzik.
Zmiana pieluchy nowonarodzonemu maleństwu. Sprawdzenie, czy mu się za bardzo nie ulało po ostatnim posiłku. Zmiana śpiochów na świeże i pachnące. Przygotowanie jakiegoś posiłku dla całej familii albo zamówienie czegoś szybko na wynos. Radzenie sobie z pretensjami najstarszego syna, który nie może znaleźć zabawki. Odbieranie dziesiątek telefonów z gratulacjami i pytaniem, jak się czuje maleństwo (o matkę dziecka mało kto pyta :D).
A za chwilę przechodzenie do rutynowych, codziennych czynności, które ogarnia każda matka bez wyjątku. Wstawienie pralki. Głupkowate pretensje do męża (o pierdoły), który stawał na rzęsach, żeby sprostać moim oczekiwaniom, ale ja tego nie zauważałam. Opróżnienie suszarki. Szybkie zerknięcie do lustra, żeby obczaić, że wyglądam nie do końca tak, jakbym chciała wyglądać po porodzie. Wkurzanie się o brudny kibel i kurz, który się pałęta pod łóżkiem.
Znacie te klimaty? To taka szara codzienność, którą powinnyśmy tak naprawdę olać i zupełnie się nią nie przejmować, tymczasem nie daje ona nam spokoju.
I uwierzcie mi lub nie, za każdym razem, po każdym z moich dwóch porodów, pomimo że zawsze wydawało mi się, że jestem ogarniętą laską, to zapominałam o zrobieniu tej jednej rzeczy, którą powinnam mieć wbitą do głowy, jako obowiązkowy punktu programu po przyjściu do domu ze szpitala!
Za każdym razem zapominałam podziękować samej sobie za to, że stanęłam na wysokości zadania!
Ale mówię serio: podziękować, na głos, przed lustrem! Za co? Za to, że dałam z siebie wszystko! Że przetrwałam te trudne dla każdej kobiety chwile i jestem już po dobrej stronie mocy! Że było warto! Chociaż było cholernie trudno, były (i jeszcze będą) chwile zwątpienia, ale to nie ma żadnego znaczenia, bo ja jestem (nie boję się tego słowa) SUPERBOHATERKĄ dla samej siebie!
I wiecie co? Ja naprawdę uważam, że postrzeganie samej siebie w tym wyjątkowym momencie przez pryzmat świetnie wykonanego zadania, jest czymś cholernie ważnym! Dlatego po narodzinach mojej trzeciej pociechy i przyjściu z nią do domu zamierzam oddać dziecko w ręce kochającego Taty, a sama zafunduję sobie prysznic, ciepłą kawę i coś, co zarzucając na siebie nie wpakuje mnie w standardowy schemat Matki Polki Po Porodzie W Tshircie Męża, tylko zacznę kolejny etap z przytupem i podniesioną wysoko głową! A następnie popatrzę do lustra z dumą i radością i powiem:
Masz tę moc, babo!
A co! :-) Od tego jak postrzegamy same siebie zależy jak inni będą nas postrzegać! :-)
Uściski!







