Jeśli śledzicie mnie na Facebook’u to dobrze wiecie, że wyciskam na klatę 180 kg i potrafię przepłynąć Wigry wpław w 2 minuty. A jeśli śledzicie mnie na Instagramie to wiecie, że mam w talii tyle co w szyi. A jeśli nie śledzicie, to Wasza strata ;-)

Żarty żartami, jednak masa sama się nie zrobi, nie wspominając o talii osy i sześciopaku ;-) Triceps mam w planach dopiero na 2015 rok. Cudowne 9 miesięcy podarowało mi nie tylko mojego kochanego Iventego. Dostałam w gratisie przeszło 20 dodatkowych kilogramów, których przybywanie odbywało się systematycznie na przestrzeni tych 39 tygodni. W ósmym miesiącu ciąży, gdy ujrzałam pewną tajemniczą liczbę na wadze,  obiecałam sobie, że więcej na wagę nie stanę dopóki pierwsza cyfra nie będzie niższa o 2 jednostki.

Jestem przykładem na to, że moje ciało robiło swoje nie zważając na dobrze zbilansowaną dietę i próby aktywności fizycznej. Po siódmym miesiącu przypałętało mi się rozejście spojenia i tym oto sposobem mogłam zapomnieć o ćwiczeniach – już sama wycieczka do toalety wydawała mi się katorżniczą pielgrzymką do Mekki i Medyny.

15 kilogramów spadło samoczynnie po 12 miesiącach. Nagle spostrzegłam, że zamiast pięciu podbródków mam jeden a moje palce już nie przypominają parówek ;-) Czułam się uratowana. Ale dostrzegłam, że spadek wagi spowodował brak jędrności skóry, o braku zarysu mięśni nie wspominając.

Pewnego razu wstałam rano z kosmiczną energią i nie zważając na totalny brak chęci weszłam na orbitrek i zaczęłam pedałować. Po 20 minutach wyglądałam jak zmokła kura uciekająca przed kogutem. Byłam zasapana, ale szczęśliwa [ przyp.tłum. szczęśliva]. Dostałam tak ogromnej dawki endorfin i innych dziwnych substancji, że zaraz po tej przebieżce sprzątnęłam całe mieszkanie [P.S. uwierzcie, metraż jest wykańczający]. Na totalnym speedzie. Z uśmiechem na twarzy nie mogłam doczekać się następnego dnia i wyciskania siódmych potów raz jeszcze.

Na dniach stukną mi 2 miesiące odkąd wzięłam się za aktywność fizyczną na poważnie. Na początku ćwiczyłam codziennie poświęcając temu około 40 minut dziennie. Zasuwałam na orbitreku jak dzika. Pot lał się z czoła. Wyciskałam z siebie wszystko. Niestety jesteśmy bardzo mobilną rodziną i ostatnie tygodnie spędziliśmy poza domem. Próby wzięcia orbitreka zostały skutecznie zgaszone przez mojego Szanownego Małżonka [ i miał chłopak rację;-) ].

Dlatego też musiałam znaleźć alternatywę dla cross-trainingowych ćwiczeń. W zamian do obrotu włączyłam hula hoop i wycieczki rowerowe. 

W hoola hoopowej przygodzie pomaga mi Deanne Love ze swoimi tutorialami. Mistrzyni kręcenia kołem, tańca i mowy w jednym czasie.

Dla początkujących polecam tę playlistę:

Moja obręcz ma 90 cm średnicy, jest piankowa i składana. Polecam Wam tę opcję jeśli zamierzacie zabierać hula-hoop ze sobą tam, gdzie podróżujecie. Jeśli myślicie, że kręcąc obręczą nie zmęczycie się, to jesteście w błędzie. Przekonał się o tym mój Mąż, który teraz wymiata niczym tancerze w Rio podczas karnawału ;-)

Po miesiącu ćwiczeń zauważyłam wyraźniejsze wcięcie w talii i zmniejszenie tzw.boczków. Za 3 miesiące będę miała talię Lalki Barbie. Trust me ;-P

Mój cel: talia sprzed 6 lat, kiedy to nagminnie podkreślałam ją dziwnymi paskami a przy okazji kładłam się na barcelońskich chodnikach w poszukiwaniu męża…

Moje rady:

• wybierzcie profesjonalne koło, bez masujących wypustek. Na nie będziecie mieli jeszcze czas.
• zacznijcie od 10 minut kręcenia w jedną i drugą stronę. Nie przetrenujcie się.
• prawdopodobnie nie ominą Was zakwasy i drobne siniaki. Po ok. tygodniu Wasze ciało przyzwyczai się do obciążenia.
• nie kręćcie za często, bo wkręcicie się tak jak ja i zaczniecie na poważnie myśleć o pole-dancingu z kółkiem w ręku ;-)

P.S. Jeśli potrzebujecie dodatkowych motywacji zerknijcie do postu u Basi TUTAJ , a jeśli macie opory przed ćwiczeniami outdoorowymi, to bezsens tych oporów wytłumaczy Wam Life Managerka TUTAJ :-)

P.S.2  To kiedy kupujecie hoola-hoop? :-D