– I co, nie żartuj, że nie czujesz żadnych wyrzutów sumienia. Ja co chwilę myślę, że daję w czymś ciała. – powiedziała do mnie moja znajoma podczas dzisiejszej wspólnej kawy, na którą prawie bym nie poszła, bo miałam ochotę wysadzić bombę pod samą sobą.
Chłopcy mają jakiś gorszy okres. Jeden przechodzi bunt dwulatka, w który nie wierzę, a drugi bunt czterolatka, który też jest wymysłem, ale wszystko wskazuje na to, że chcą mnie i chatę wysadzić swoimi krzykami w powietrze. Zostawiłam chłopa z dzieciakami i wybiegłam, żeby pogadać z człowiekiem, który przechodzi prawdopodobnie to samo co ja.
– Ale w sensie, że jak dajesz ciała? – dopytuję Martę.
– No wiesz. Czytam te gazetki, obserwuję Instagram kilku lasek, rzucam okiem na te blogi parentingowe. A kiedy wpadam do jakiejś kawiarni, gdzie są rodzice małych dzieci, to słyszę tylko, że a to rodzicielstwo bliskości, a to montessorri, a to metody waldorfskie, a to jednak nie wolno dawać tranu, bo niby zasyfiały a ja mojej podaję. Czaisz, Magda. Co chwilę wychodzi na to, że wiem o czymś za mało i popełniam błędy i najlepiej w ogóle się do niczego nie przyznawać, bo za moment wyjdzie, że jestem niedouczona. Najlepiej to się nie wychylać i cicho siedzieć, bo znajdzie się za moment taka, która zrypie mnie za fakt, że dałam dziecku rano parówę, a wieczorem podałam jej sok jabłkowy. A gdybym się przyznała, że zdarza mi się zapomnieć umyć jej zęby wieczorem, bo razem z nią padam na pysk, to by mnie zabiły wzrokiem! – i tutaj Marcie zaczął łamać się głos, choć ja i tak tylko parafrazuję i skracam, ile mogę, bo nasza rozmowa to były istne matczyne wyrzuty słów jak z karabinu maszynowego.
– No, no. Możesz przecież Młodą jarmużem karmić, poić tylko wodą, do pediatry jeździć do Warszawy, ale do takiego, co ma jeszcze specjalizację z zielarstwa, buciki to jej kupuj najlepiej za 5 stóweczek z wkładką wyprofilowaną na wymiar i gotuj jej dwudaniowe obiadki, bo jak podasz coś ze słoiczka, to się okaże, że tam jakiś ołów, a Tobie się dupy nie chciało ruszyć na stragan ekologiczny. Znam to, oj jak dobrze to znam! – dodałam, bo dokładnie wiedziałam, o czym Martula opowiada.
Pogadałyśmy jeszcze kwadrans. Poryczałyśmy się przy okazji, bo tak to bywa jak się chce za dużo a nie wystarcza sił i czasu. Umówiłyśmy się na wino na 2019 rok i się pożegnałyśmy.
A ja zaczęłam rozkładać nasze spotkanie na czynniki pierwsze i doszłam do pewnego wniosku!
Przypomniałam sobie samą siebie w 2012 roku, kiedy w moim brzuchu kopał pierworodny, a ja z planami i marzeniami w głowie wizualizowałam sobie tę macierzyńską idyllę. Miałam wtedy przed oczami obraz mnie i mojego inteligentnego syna, którego uczę grać w szachy, który pomaga mi w kuchni, sprząta ze mną, nie grymasi przy jedzeniu. Wpieprza zdrową sałatę aż mu się uszy trzęsą, zamiast tupać nogami to na wszystkie moje pytania odpowiada „Tak, mamusiu”, „Kocham Cię, mamusiu”. Już nie robię w pieluchę mamusiu, sam sprzątam po sobie zabawki, mamusiu-srusiu. Nie podnoszę głosu, jestem wychowany, mądry, bo to Ty jesteś moją orędowniczką i to Ty cały ten cudowny świat mi cierpliwie pokazujesz.
I skonfrontowałam to wszystko z tym, co jest obecnie. Co zupełnie nie jest takie, jakie sobie kiedyś wizualizowałam!
I doszłam do wniosku, że całe moje szczęście, że zeszłam na tę pieprzoną ziemię, bo porzygałabym się chyba z nudów, gdyby to moje-nasze życie było takie idealne, jakie je sobie w głowie nakreśliłam. I doszłam za moment jeszcze do jednego wniosku!
Otóż ja nie mam zamiaru, za żadną cholerę, przepraszać kogokolwiek, kiedykolwiek za to, że nie pieję podręcznikową zajebistością, za to że czasami krzyknę, za to że czasami się wkur…ę. Nie mam najmniejszego zamiaru nikogo kiedykolwiek przepraszać za to, że moje dziecko zje parówę, chleb z nutellą, że jeszcze nie mówi po angielsku tak jak dziecko sąsiadki, która postawiła sobie za cel nauczyć dwulatka dwóch języków obcych i chińskiego na migi. Za to, że w naszej diecie bywa cukier. Że dzieci moje oglądają bajki. Że zdarza mi się na odczepnego dać im w łapę telefon. Za cholerę nie będę nikogo za to przepraszać, a niektórym się chyba wydaje, że powinnam :D
Dlaczego nie będę nikogo przepraszać? Bo ja mam naprawdę głęboko w d..pie co kto i kiedy sobie o mnie myśli. Co więcej – ja się z nikim nie ścigam!
Na sygnał: „przygotowani, do startu, start”, na który to sygnał wielu rodziców zapieprza jakby na mecie rozdawali złote gacie, ja właśnie w tym momencie zawijam kiecę i idę na kawę i szarlotkę z bitą śmietaną, a moje dziecko wtedy wpieprza frytki. I ja się bezczelnie cieszę, że w ogóle zechciało cokolwiek wszamać tego dnia.
Ostatnią rzeczą, za którą miałabym kiedykolwiek przepraszać jest fakt, że jestem matką z krwi i kości, która wie, co złe i wie, co dobre. Ale nie bierze udziału w osobistej krucjacie i nie daje sobie linijką po łapkach, kiedy coś wyjdzie poza margines ustalonej w internecie i realu przyzwoitości.
Tak mi dobrze. Rozgrzeszam każdego, komu kiedykolwiek przyszło do głowy mieć wyrzuty sumienia, że jest niby gorszy od tych, którzy wszystko mają od linijki. Ja od linijki niczego nie mam. Ja moją linijkę wypieprzyłam wraz z drugim tygodniem życia mojego pierworodnego, w którym chóralnie z moim alter ego uznałam, że o życiu moim i moich dzieci decyduję ja. A cała reszta może się patrzeć, wywracać oczami a mi to kolokwialnie „rybka”
Piąteczka! ;-)







